دخترم با تو سخن می گویم
زندگی در نگهم گلزاریست
و تو با قامت چون نیلوفر ، شاخه ی پر گل این گلزاری
من به چشمان تو یک خرمن گل می بینم
گل عفت ، گل صد رنگ امید
گل فردای بزرگ ، گل فردای سپید
چشم تو آینه ی روشن فردای من است
گل چو پژمرده شود جای ندارد در باغ
کس نگیرد ز گل مرده سراغ
دخترم با تو سخن می گویم
دیده بگشای و در اندیشه گل چینان باش
همه گل چین گل امروزند
همه هستی سوزند
کس به فردای گل باغ نمی اندیشد
آنکه گرد همه گل ها به هوس می چرخد
بلبل عاشق نیست
بلکه گلچین سیه کرداریست
که سراسیمه دود در پی گل های لطیف
تا یکی لحظه به چنگ آرد و ریزد بر خاک
دست او دشمن باغ است و نگاهش ناپاک
تو گل شادابی ‏
به ره باد مرو !!!
غافل از باد مشو
ای گل صدپر من
همه گوهر شکنند
دیو کی ارزش گوهر داند ؟
دخترم گوهر من ، گوهرم دختر من
تو که تک گوهر دنیای منی
دل به لبخند حرامی مسپار ، دزد را دوست مخوان !
چشم امید به ابلیس مدار
ای گوهر تابنده بی مانند
خویش را خار مبین
آری ای دخترکم
ای سراپا الماس ، از حرامی بهراس …
قیمت خود مشکن
قدر خود را بشناس
قدر خود را بشناس

گل من گریه مکن!

گل من گریه مکن

که در آئینه ی اشک تو غم من پیداست

قطره ی اشک تو داند که : غم من دریاست

گل من گریه مکن

سخن از اشک مخواه

که سکوتت گویاست

از نگه کردنت احوال تو را می دانم

دل غربت زده ات -

بینوایی تنهاست.

من و تو می دانیم

چه غمی در دل ماست.

گل من گریه مکن

اشک تو صاعقه است

تو به هر شعله ی چشمان ترم می سوزی

بیش از این گریه مکن

که بدین غم زدگی بیشترم می سوزی

من چو مرغ قفسم

تو در این (کنج) قفس بال و پرم می سوزی

گل من گریه مکن!

که در آئینه ی اشک تو غم من پیداست

قطره ی اشک تو داند که : غم من دریاست

دل به امید ببند

نامیدی کفرست

چشم ما بر فرداست

زتبسم مگریز

در دندان تو در غنچه ی لب ها زیباست.

گل من گریه مکن.

غمی غمناک

 

شب سردی است و من افسرده

راه دوری است و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده

 

                                     می کنم تنها از جاده عبور

                                     دور ماندند زمن آدم ها

                                     سایه ای از سر دیوار گذشت

                                     غمی افزود مرا بر غم ها

 

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی

 

                                     نیست رنگی که بگوید با من

                                     اندکی صبر سحر نزدیک است

                                      وای این شب چقدر تاریک است

 

خنده ای کو که به دل انگیزم ؟

قطره ای کو که به دریا ریزم ؟

صخره ای که که بدان آویزم ؟

                                        مثل این است که شب نمناک است

                                        دیگران را هم غم هست به دل

                                        غم من لیک غمی غمناک است

آنکه احساس مرا نشنید و رفت

                  بهترین آواز من را چید و رفت

                                       آنکه از متن قشنگ شعر من

طرح لبخند مرا دزدید و رفت

                  آنکه با تنهایی من سرنکرد

                                       از سکوت چشم من ترسید و رفت

آنکه او شیرین ترین افسانه بود

                 یک شبی در خواب من تابید و رفت

                                       مثل یک دلشوره مبهم و گنگ

حسرتی تازه به من بخشید و رفت

                با من و در من همیشه زنده است

                                       گرچه بر احساس من خندید و رفت

راه نفوذ بر دلها

جذبه و گیرایی در عمل

ادامه نوشته

.......

روزی دختری از پسری که عاشقش بود پرسید : چرا مرا دوست داری؟ چرا عاشقم هستی ؟

پسر گفت : نمی توانم دلیل خاصی را بگویم اما از اعماق قلبم دوستت دارم

دختر گفت : وقتی نمی توانی دلیلی برای دوست داشتن پیدا کنی چگونه می توانی بگویی عاشقم هستی ؟!!!!

پسر گفت : واقعا دلیلش را نمی دانم اما می توانم ثابت کنم که دوستت دارم

 دختر گفت : اثبات؟!!!! نه من فقط دلیل عشقت را می خواهم . شوهر دوستم به راحتی دلیل دوست داشتنش را برای او توضیح می دهد اما تو نمی توانی این کار را بکنی !!!!

پسر گفت : خوب ... من تو رو دوست دارم چون زیبا هستی

چون صدای تو گیراست

چون جذاب و دوست داشتنی هستی

چون باملاحظه و بافکر هستی

چون به من توجه و محبت می کنی

تو را به خاطر لبخندت دوست دارم

به خاطر تمامی حرکاتت دوست دارم

 

دختر از سخنان پسر بسیار خشنود شد

 چند روز بعد دختر تصادف کرد و به کما رفت

 پسر نامه ای را کنار تخت او گذاشت

 نامه بدین شرح بود :

عزیز دلم !!!تو رو به خاطر صدای گیرایت دوست دارم ..... اکنون دیگر حرف نمی زنی پس نمی توانم دوستت داشته باشم

دوستت دارم چون به من توجه و محبت می کنی ...... چون اکنون قادر به محبت کردن به من نیستی نمی توانم دوستت داشته باشم

تو را به خاطر لبخندت و تمامی حرکاتت دوست دارم ..... آیا اکنون می توانی بخندی ؟ می توانی هیچ حرکتی بکنی ؟ ...... پس دوستت ندارم

اگر عشق احتیاج به دلیل داشته باشد در زمان هایی مثل الان هیچ دلیلی برای دوست داشتنت ندارم

 

آیا عشق واقعا به دلیل نیاز دار؟

نه

و من هنوز دوستت دارم . عاشقت هستم

 

وداع

می روم خسته و افسرده و زار

                   سوی منزلگه ویرانه ی خویش

                                          بخدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه خویش

                   می برم ‌تا که در آن نقطه دور

                                          شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

                   زین همه خواهش بی جا و تباه

                                          می برم تا زتو دورش سازم

زتو ای جلوی امید محال

                  می برم زنده به گورش سازم

                                          تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد می رقصد اشک

                  آه بگذار که بگریزم من

                                         از تو ای چشمه ی جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

                  بخدا غنچه شادی بودم

                                        دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم صد افسوس

                  که لبم باز بر آن لب نرسید

                                        عاقبت بند سفر پایم بست

می روم خنده به لب خونین دل

                  می روم از دل من دست بردار

                                                              ای امید عبث بی حاصل

 

زندگی یافتن سکه ده شاهی در جوی خیابان است

زندگی مجذور آیینه است

زندگی گل به توان ابدیت

زندگی ضرب زمین و ضربان دلها

زندگی هندسه ساده و یکسان نفس هاست

هر کجا هستم-باشم

آسمان مال من است

پنجره-فکر-هوا-عشق-زمین مال من است

چه اهمیت دارد قارچ های غربت.....

من چرا آمده ام روی زمین؟

ادامه نوشته

برایم بمان

قسمت پنجم

---

ادامه نوشته