آنکه احساس مرا نشنید و رفت

                  بهترین آواز من را چید و رفت

                                       آنکه از متن قشنگ شعر من

طرح لبخند مرا دزدید و رفت

                  آنکه با تنهایی من سرنکرد

                                       از سکوت چشم من ترسید و رفت

آنکه او شیرین ترین افسانه بود

                 یک شبی در خواب من تابید و رفت

                                       مثل یک دلشوره مبهم و گنگ

حسرتی تازه به من بخشید و رفت

                با من و در من همیشه زنده است

                                       گرچه بر احساس من خندید و رفت