برو مرد بیدار اگر نیست کس که دل با تو دارد همان یک نفس همه روزگارت به تلخی گذشت شکر چند جویی در این تلخدشت؟ ت و گل جویی ای مرد و ره پر خس است شکر خواه را حرف تلخی بس است.